Dawno tu nie byłam, ale zderzenie czołowe z pewnym dziełem, sprawiło, że postanowiłam odkurzyć stare kąty. Dzieło nie jest literackie, ma charakter wizualny i wyprodukowała je Telewizja Polska, lecz jego debilizm jest tak wielki, że okiem sokolim nie zmierzysz i w pełni godzien uwiecznienia na tym blogu. Jest to bowiem tfurczość przez TFU wielkie jak Mount Everest.

Dzieło owo jest serialem pt. "1920. Wojna i miłość". Zaczyna się toto w roku 1918, a herosów jest trzech. Niejaki Jabłoński, białogwardzista, Szymański z Legionów Polskich (scenarzysta przeoczył ten drobny szczegół, że w 1918 roku Legiony jako formacja w łonie C.K Armii już nie istniały), oraz Jarociński, służący w armii pruskiej. Panowie się poznają w okolicznościach mętnych i zdupywziętych, to znaczy białogwardzista ucieka z łap bolszewickich oprawców, legun jako jedyny przeżywa bitwę z Niemcami, po czym wpada na pana w mundurze pruskim, a obaj razem na białego. Kiedy okazuje się, że wszyscy panowie są Polakami zaczyna się upojny, acz krótkotrwały, bromance, a potem nagle staje się Polska.

No tak po prostu, nie było i już jest. Panowie się radują, odmieniają nazwę kraju ojczystego przez wszelkie możliwe przypadki, po czym oczywiście udają się do stolicy, wstąpić do wojska. Niektórym mundur przynosi osobiście Piłsudski, grany przez Mirosława Bakę i posiadający charyzmę rolki papieru toaletowego. Na marginesie, dotąd znałam pana Bakę jako dobrego aktora, uświadomiwszy sobie zatem, że ten kolo z papier mache, to on, doznałam niejakiego szoku.

Sytuacji ani trochę nie poprawia fakt, że scenarzysta jest mistrzem drewnianego dialogu, naszpikowanego dętymi pierdafonami, a kiedy dociera do postaci marszałka, ilość rzeczonych pierdafonów w tekście mu się wydatnie zwiększa. I tak Piłsudski zostaje zredukowany do roli nieco przygłupiego dziadunia, chadzającego sobie w płaszczu narzuconym na ramiona i wygłaszającego, z dykcją, do złudzenia przypominającą dykcję pewnego prezesa pewnej wiodącej partii, kwestie na przemian patriotyczne, oraz mające w zamierzeniu scenarzysty skrzyć się ciętym dowcipem. Ha, ha.

Zresztą szanowny scenarzysta ma wybitny problem z pisaniem postaci przypominających żywych ludzi... Chociaż nie, on się nie wysilał. Jak w dziełach propagandowych ustroju słusznie minionego, albo kryminałach Anny Kłodzińskiej (też propagandówki poniekąd jakby) postacie zarysowane są bardzo bardzo grubą krechą, tak, żeby nawet największy głąb widział, kto jest dobry, a kto nie.

A podziały wyglądają tak: żeby być dobrym, mądrym i szlachetnym należy być Polakiem, katolikiem oraz szlachcicem. Hańba pochodzenia chłopskiego może zostać zmazana ewentualnie poprzez stopień oficerski w Wojsku Polskim. Jesli bohater spełnia te kryteria, to nawet popełniając czyn haniebny pozostaje bez skazy i niewinny jako ta łza Dziewicy Maryi, patrz przypadek Jabłońskiego.

Onże, będąc kwatermistrzem, przyjął tłustą łapówę od szemranego handlarza, za podpisanie z nim kontraktu na dostawy mąki. Okazało się, że (och zgrozo, zgrozo) przebrzydły handlarz do pszennej mąki sypał żytnią (która bardzo uprzejmie się rozwarstwiała, opadając na dno niczym pył jaki ołowiany), sprawa się rypła i Bronio Jabłoński stanął sobie przed sądem. Po czym nastąpiła scena łzawa i podniosła, kiedy jego przełożony dał mu świadectwo cnót wszelakich, twierdząc iż Jabłoński, cytuję "przynosił zaszczyt mianu Polaka". Bronio wprawdzie trafił do karnej kompanii, ale w aureoli uciśnionej niewinności, prezentowany wciąż pozytywnie.

Chłopi natomiast są, generalnie, wredną hołotą, która tylko myśli, jakby tu przejść na stronę czerwonych. Pozwolę tu sobie opisać jedną z bardziej kuriozalnych scen, która przyprawiła mnie o opad szczęki i dziki wytrzeszcz, a następnie o mdłości. Otóż Jarocki, chłop oficerstwem nobilitowany, stacjonował z odziałem w pobliżu majątku Dąbrówka i wpadł sobie jednego razu do dworku, państwa zwizytować. No i przyszli chłopi ze wsi ościennej i dość uprzejmie oznajmili, że wyszedł dekret o ośmiogodzinnym dniu pracy, w związku z czym niech jaśnie państwo się zastanowią co zamierzają, bo oni, chłopi, robić dłużej niż dekret nakazuje nie mają ochoty. Bez dzikich wrzasków i gróźb karalnych. Tak, wiem, że scenarzysta przeoczył zniesienie pańszczyzny w czasach zaborów, względnie nigdy nie słyszał o istnieniu tzw. dworskich, czyli niższej służby przy dworze zamieszkałej i zajmującej się obrabianiem włości jaśnie państwa, w tym wzmiankowanym przez chłopów doglądaniem zwierząt w pańskich oborach, ja to wiem. Ale dobra, nic to, przełknijcie ten debilizm i posłuchajcie dalej. Owóż jaśnie państwo na wzmiankę o ośmiu godzinach pracy doznali nieledwie szoku, zaś dzielny chłop nobilitowany rzucił się na ratunek. Oznajmił chłopstwu, że jest wojna, w związku z czym ich odmowa tyrania to sabotaż i mogą za to przed plutonem egzekucyjnym stanąć. W tym momencie zrobiło mi się niedobrze.

Po czym, rzecz jasna, okazało się, że najgłośniej krzyczący o prawach chłop jest wrednym bolszewickim szpiegiem i podstępnym agitatorem, tfu oraz zaraza. Dla wykazania, że chłopy to podejrzane som, zaprezentowano nam jeszcze lud wiejski witający wkraczających bolszewików nieledwie chlebem i solą, a na pewno uśmiechniętymi twarzami i ogólnym, prawdaż nieprawdaż, zadowoleniem. Potem zaś młody panicz okreslił chłopów jako takowych, mianem hołoty, a stojący obok niego małorolny nobilitowany Jarociński nawet nie zaprotestował. Uroczo.

Jeszcze gorsi od chłopów są Rosjanie. Pół biedy, jeśli taki Rosjanin poślubi Polkę, wtedy się jakoś nasyci przez nią cywilizacją i jest łagodny. Jeśli natomiast ma matkę Polkę, znajdzie w sobie ludzkie odruchy. Lecz jeśli jest czystej krwi Rosjaninem, polskością nie tkniętym, to jest bestią. Zwierzęciem, nigdy nie trzeźwiejącym, gwałcącym i rabującym, bez cienia manier oraz mózgu. Dla porządku, ja zdaję sobie sprawę, że Armia Czerwona nie składała się z misiów pluszowych i gwałty oraz zbrodnie na sumieniu miała, jednak upieram się, że wśród Rosjan też się znajdują ludzie myślący, kulturalni oraz niepijący. Nawet w tej cholernej Armii Czerwonej takowi byli.

Podział na dobrych i złych podkreślony jest bardzo (nie)subtelnie choćby przez dobór trunków. Nasi popijają koniak, względnie wino, bolszewia i ich agenci chla z gwinta mętny bimber, sądząc z koloru pędzony z używanych onuc wojskowych. Ruskie ostentacyjnie mówią o tym, ze Boga nie ma, natomiast podstawowym wyposażeniem Prawdziwego Polaka jest szkaplerzyk, względnie książeczka do nabożeństwa. Serio, na przykład oficer Szymański, specjalista od szyfrów, wezwany do sztabu, bo wojna i łamać trza wraże depesze (tak, ja wiem, że to jest durne, w dodatku ruskie sobie tym radiem całe epistoły ślą), jako produkt pierwszej potrzeby pakuje do walizki właśnie książeczkę do nabożeństwa.

Tenże podział przebiega też w sypialni. Polak prawdziwy, a szlachetny, kocha się poślubnie i przy zgaszonym świetle. No dobrze, Polak Jabłoński kochał się też przedślubnie, z takim impetem, że swą kochankę zapłodnił (po czym zrobił jej za to wielką publiczną awanturę - to ta znana galanteria polskich przedwojennych oficerów musi być zapewne), ale ponieważ Jabłoński jako szlachcic i katolik jest dobry, więc jemu wolno. Natomiast jeśli osoba jest bolszewikiem, względnie bolszewickim agentem, musi się obowiązkowo oddawać rozpuście (jak modystka-szpieg, bzykająca się z kochasiem na zapleczu) i to jest wtedy złe i niemoralne.

Do tego dorzućcie jeszcze liczne kretynizmy fabuły, o na przykład taki kwiatuszek: zgwałcona panienka ze dworka, imieniem, a jakże, Zosia, zostaje znaleziona przez nobilitowanego chłopa Jarocińskiego i przyjęta do jego oddziału. Ot tak. Tenże oddział debiutuje w serialu jako piechota (w pięknej sekwencji, kiedy wchodzą do lasu w maciejówkach i hełmach francuskich na głowach, a wychodzą ubrani w niemieckie), potem natomiast spotyka ułanów, na poczekaniu dostaje od nich konie i przeistacza się magicznie w szwadron strzelców konnych, wyposażonych w szable i tak dalej. Tak, ostrogi na obuwiu też im wyrastają.

Dorzućcie też debilizm geograficzny, polegający na tym, że cała pozawarszawska akcja kotłuje się między majątkiem Dąbrówka a stacją kolejową tej samej nazwy (i jest to zapewne jedyna na świecie działająca stacja kolejowa, położona z dala od jakichkolwiek torów) oraz debilizm polegający na wpadaniu na siebie rozmaitych postaci cudownym zbiegiem okoliczności, jak owa zgwałcona Zosia na nobilitowanego Jarocińskiego. Albo na przykład trzej bohaterowie, w drodze do warszawy wpadający na stację bez torów, której zawiadowcą jest ojciec bolszewickiego oprawcy pastwiącego się uprzednio nad mości Jabłońskim. Po czym wzmiankowany oprawca zostaje szpiekiem i zatrudnia się gdzie? W majątku Dąbrówka. Bo w rodzinnych stronach na pewno nikt go nie rozpozna.

Zaprawcie całość koszmarnym aktorstwem, ale naprawdę koszmarnym. I tu apel: panie Wesołowski, zrób pan przysługę ludzkości i nigdy więcej nie próbuj grać nonszalanckiego cynika a'la Bond. A najlepiej weź pan kolegów z planu i zbiorowo się panowie przerzućcie na, nie wiem, kładzenie kafelków albo handel szczypiorkiem, a świat odetchnie z ulgą.

Wstrząśnijcie.

I dostaniecie mdłości.